De Nintendo 3DS zal binnenkort voor een verlaagde prijs worden aangeboden. De PlayStation Vita zit eraan te komen. Een handheld die voor een ‘whopping’ 250 euro over de toonbank moet gaan. Hoe geavanceerd dat apparaat ook mag zijn, voor dezelfde prijs heb je een thuisconsole die krachtiger is. Willen we in deze tijden van goedkope hardware (en gratis mobieltjes!) nog wel zoveel neerleggen voor een handheld?
Of het spelen van games crimineel gedrag in de hand werkt is nog steeds onduidelijk. Bij het ene onderzoek concluderen de onderzoekers dat games het gedachtegoed van de gamer kan beinvloeden, maar uit het andere onderzoek blijkt dat games zelden aanzetten tot gewelddadig gedrag. Het blijft een vaag gebied. Over het standpunt ‘games zetten aan tot geweld’ kan alleen maar worden gediscussierd.
Je koopt een game tweedehands in de winkel en stopt hem thuis in je Xbox 360. Grote kans dat je (als je Xbox Live Gold hebt) de game gemakkelijk online kunt spelen. Een volledige titel, maar dan veel goedkoper, omdat iemand anders er al mee gespeeld heeft. Als het aan de ontwikkelaars en uitgevers ligt, zal dat in het vervolg niet zo makkelijk meer gaan. Steeds meer studio’s zijn er namelijk van overtuigd dat een tweedehands gamer (laten we hem zo noemen) extra moet betalen voor online gameplay. Is dat wel zo logisch?
Nintendo is de eerste consolefabrikant die haar nieuwe thuisproduct heeft getoond. En hoewel we nog geen duidelijke systeemspecificaties van de Wii U-hardware hebben gekregen, is al wel duidelijk wat we van het apparaatje kunnen verwachten. Sony en Microsoft, de ‘concurrenten’, kijken hoe het Japanse concern dit product aan de man probeert te brengen, zonder daarbij zelf in actie te komen. Volkomen terecht.
Elke gamer begint het ondertussen wel te merken. Meer en meer games zijn momenteel gratis te spelen, waar men voorheen eigenlijk een maandelijks bedrag neer moest tellen. Games als Champions Online, Team Fortress 2 en zelfs World of Warcraft zijn momenteel gratis te spelen. De vraag is dan natuurlijk waar die grote bedrijven hun geld vandaan blijven toveren? En belangrijker misschien nog wel: kan de industrie wel overeind blijven staan wanneer er zoveel games gratis te spelen zijn?
Elke grote speler uit de game-industrie heeft voor de E3 al een groot deel van zijn kruit verschoten met een persconferentie. Nintendo was de publiekstrekker met de aankondiging van de Wii U en Electronic Arts wist de aandacht te trekken met Battlefield 3. Sony kwam met meer informatie over de PlayStation Vita en Ubisoft gaat terug naar zijn roots met ‘gouwe ouwe’-games. En Microsoft? Tja… die kwam met een hoop nieuwe functies voor de Kinect.
Het voetbalseizoen is voorbij en de zomer zit er weer aan te komen. Voor de game-industrie betekent dat komkommertijd. Een aantal weken waarin er maar weinig nieuws wordt uitgebracht. Voor uitgevers en fabrikanten de hoogste tijd om even de strategie van het bedrijf in ogenschouw te nemen. Een Japanse gigant die daar even zijn tijd voor moet nemen, is zonder meer Sony. We zitten nu halverwege het fiscale jaar 2012 en tot nog toe zag het er niet rooskleurig uit voor Sony.
Het fenomeen ‘gameverslaving’ kenden we tot voor kort eigenlijk alleen van verre landen. Aziaten die vierentwintig uur per dag in het internetcafé hun character in World of Warcraft trainen. Of de dikke Amerikaan in zijn kelder die niet genoeg kan krijgen van Call of Duty. Ver weg. Een probleem van een andere cultuur. Maar niets is minder waar. Nederland telt ook zo’n 12.000 verslaafde gamers, dat bleek vorige week uit een onderzoek van het Erasmus Universitair Medisch Centrum in Rotterdam.
We delen steeds meer met elkaar via internet. De scheiding tussen privé en de (digitale) openbare wereld is allang niet meer zichtbaar dankzij sociale media als Facebook. Hoewel dat allemaal op vrijwillige basis is, verzamelen ook bedrijven op internet de nodige informatie over ons. In het geval van gamers gaat het voornamelijk om interesses (Wat vinden wij leuk om te spelen?). Maar dankzij de digitale producten worden ook bank- en creditcardgegevens gevraagd.
Het is misschien wel de langstlopende discussie in de gamewereld en het einde van die discussie is nog lang niet in zicht. Want zolang er geen echte regeling komt, zal iedereen bij zijn eigen standpunt blijven. De perfecte score: hij bestaat. Of het nou een 10 is of een 100, de perfecte score is de maximaal haalbare score die games kunnen krijgen bij een recensie. Maar kunnen we de perfecte score wel geven?
